De site blijft in de lucht, de komende weken zal ik onze verslagen "vervolmaken", teksten bij de foto's zetten ( onder Afrika 2 zijn onze laatste foto's toegevoegd) en foto's bij de verslagen. Zo wordt het ook voor ons een dagboek en fotoboek, waar we nog vaak in terug zullen duiken.

Het plan is de site uit te breiden met enkele reizen uit het verleden en uiteraard reizen voor de toekomst. Vooralsnog was onze horizon, de horizon in Afrika, waar we zo van genoten hebben en gelukkig dankzij de site, velen met ons. DANK daarvoor !

Het verschil is even te groot en ik laat alle luxe en gekte maar even aan me voorbij gaan. Over geluk en ontwikkeling gesproken, zet het je wel aan het nadenken als je in Miami loopt, terwijl je emoties nog in Afrika zijn.....

We gaan naar Curacao om met Rinus, Georgette, Arco en Karin het 25 jarige jubileum van Exact te vieren. Ook bijzonder, de oprichters, weer even bij elkaar. Over een weekje zijn we dus pas weer in Belgie.

Fysiek ben je aanwezig, maar in gedachten ben je nog daar. Ik kijk achterom waar de wereldkaart hangt met het grote Afrika continent in het midden. Voor onze reis  kon ik zo'n beetje onze reis aanwijzen, nu volg je de landen en de plaatsen en komen bij iedere plek beelden en herinneringen boven. We hopen nog een tijdje in de sfeer te blijven en te genieten, het voelt als een "afterparty", want voor ons is deze reis een heus feest geweest.

 

Toch is het ook weer heerlijk om thuis te zijn. We zijn door Nicole en Jack opgehaald van het vliegveld en de blijdschap was aan alle kanten groot. De kindjes kunnen hun geluk niet op met al hun vertrouwde speeldgoed en zijn niet voor 22 uur s'avonds in bed te krijgen. Er staan bloemen en lieve kadootjes van vriendinnen oms ons te verwelkomen. Ik ben de eerste dag direct naar mijn ouders gegaan en als je dan je vader van 92 weer in je armen neemt, terwijl hij zegt "ik ben er nog", dan ben je zo dankbaar en weet je dat hier je basis en fundament is !

Top 3 Liedjes

Iedere vakantie kent zijn eigen hitjes, zo ook de onze. Favouriet waren in onze truck

- De wereld-dierentuin

- We are family- Sister Sledge

- Mijn opa, mijn opa, mijn opa - Annie MG Smidt

 

Top 3 Landen

Ieder land zijn eigen charmes, maar voor ons bovenaan

- Zimbabwe

- Namibie

- Uganda

 

Top 3 Parken

Afrika beroemd om haar wild-life, game parken, de mooiste vonden wij

- Matopos (Zimbabwe)

- Etosha (Namibie)

- Masaai Mara (Kenia)

 

Top 3 Meevallers

Voordat je op reis gaat, bereid je je op "ongeveer alles" voor. De meevallers voor ons

- 1 lekke band op het gehele traject

- Overal eten te koop  en water verkrijgbaar ( we hebben nog steeds vlees uit Schilde in de vriezer!)

- Niemand ziek geweest (we kunnen een apotheek beginnen)

 

Top 3 Wat we niet zullen missen

- de webasto heater

- het lozen van de grey en black water tanks

- de plens regens in Zuid Afrika

 

Top 3 Wat we wel zullen missen

- de rust en ruimte (woestijnen!)

- het onderweg zijn

- ons leventje in de truck ( op nog geen 7m2 vrije loopruimte)

 

Top 3 Wat je niet meer wilt meemaken

- de overtocht Egypte - Sudan , Wadi Halfa

- verdwalen in het Chobe park (Botswana)

- 3 dagen onafgebroken slechte weg Noord Kenia (Moyale-Marsabit-Isiolo)

 

Top 3 Onontbeerlijk op reis

- GPS met tracks4Africa

- Bradt gidsen

- Een man met 2 rechterhanden en onmetelijk doorzettingsvermogen

 

Top 3 Grootste zorgen voor Afrika

- Corruptie

- Aids, generaties zonder fundament en toekomst

- Polarisatie

 

Top 3 waar ik naar uitkijk

Even los van al die mensen die ik weer wil zien (maar dat spreekt vanzelf)

 - warme leren laarzen ( na 8 maanden op slippers en 1 paar sportschoenen)

 - de kapper (hoezo grijs?)

 - kindjes weer naar school

 

Top 3 dieren

- het sociale gedrag van olifanten

- de oerheid van een neushoorn

- de focus van een cheetah

 

Top 3 kleuren

- de abrikooskleur van de duinen in Sossousvlei bij zonsondergang

- het groen van Uganda en Ruanda

- de roestbruine aarde van de wegen door geheel Afrika

 

Er loopt een man met 1 been op stokken, zegt Juliette; "kijk mama, die man heeft 1 been opgevouwen".

We vertellen dat we met het vliegtuig naar huis gaan en de truck achterlaten. Zegt Juliette " oh, dat is fijn, dan kunnen al die mensen zonder huis in onze truck gaan wonen"

Ook vragen ze steeds vaker wat een bepaald woord in het engels is en hoor je ze met elkaar korte zinnetjes uitwisselen. Het is bijna jammer dat we niet nog een jaar buitenland voor de boeg hebben, want ze zouden het echt spelenderwijs leren spreken. Als mensen hen nu in het engels aanspreken is het niet alleen verbazingwekkend dat ze het verstaan, maar dat er ook nog een antwoord in het engels op volgt. Nog grappiger was het  afgelopen week in de speeltuin toen Alexander vastberaden op een afrikaans kindje afstapte en "een gesprekje" had, een verbaasd kindje achterlatend. Hij kwam glimmend van trots terug met de mededeling " ik kan engels praten hoor, want ik vroeg haar "where is the water"? (geen water in velden of wegen te bekennen!!)

Omdat we alle steaks en frites een beetje zat zijn, zoeken we op de GPS op aziatisch eten, en zo komen we terecht bij Jakarta Rijsttafel restaurant, gerund door Duncan (nederlander) en Veronica (Zuid Afrikaanse). Behalve dat we super lekker eten, hebben we binnen 1 avond het gevoel alsof we bij vrienden langs zijn gegaan en worden we spontaan uitgenodigd om bij hen op de farm te staan. De truck staat op een mooi plekje onder de bomen, we worden iedere ochtend wakker door het gekwaak van de eendjes, begroet door de 2 honden Romy en Brutus, en hebben het meer dan gezellig met Duncan en Veronica. We zijn dus aan het logeren, een "noodgedwongen" pauze, waarbij we iedere dag genieten en het wachten op onderdelen en rennen achter mensen die hun afspraken niet nakomen, meer dan verzacht wordt.

Voor een uitgebreid verslag zie : Zuid Afrika deel 2.

Rys, smaaklik & voedsaam

Kookmetode

1 koppie Rys

2,5 koppies koue water

1 teelepel sout

Plaas 1 koppie Rys en 2,5 koppies koue water in 'n kastrol. Voeg 1 teelepel sout by en bring tot kookpunt. Verminder hitte en laat toe om te prut vir omtrent 25 minute of totdat al die water geabsorbeer is. Bedien tot 8 porsies smaaklike Rys

Cape Town Province staat bekend als een witte provincie en als je rondloopt aan het waterfront, of je boodschappen doet bij de Superspar, is het bijna alsof je door Europa loopt. Daarentegen hebben we de afgelopen weken veel garages/werkplaatsen gezien, gemanaged door blanken, daar waar het om expertise gaat ook nog steeds blanken en het ongeschoolde werk door uitsluitend blacks en coloured. Dit zelfde geldt ook als je door de wijnvelden rijdt en en op de velden uitsluitend blacks ziet werken. Nog meer confronterend wordt het als je richting het vliegveld rijdt, waar de zgn townships zijn, dit zijn geen huisjes meer te noemen, maar enorme krottenwijken waar uitsluitend blacks wonen. Het huidige politieke beleid is gericht op het afschaffen van de apartheid, waarbij door regtstellende aksie (affirmative action) blacks, zelfs met minder geschikte capaciteiten, voorrang krijgen bij overheidsbanen en commerciele bedrijven een zeker quotum moeten halen als het gaat om de tewerkstelling van blacks. (hetgeen niet alleen discriminatie is van blanke mensen, maar ook van coloured, indische en andere bevolkingsgroepen) Bij de bank en politie merkten wij overigens dat dit direct leidt tot daling van service en kennisnivo. Toen ik ons politierapport wilde ophalen, had ik te maken met een agent die nog niet eens kon lezen...(en interessant ondersteboven het boek bekeek) Je ziet dat de blanken nog steeds de dienst uitmaken, in het buitenland hun studies volgen, hun business uitoefenen en de "haves" zijn in dit land. Dit in grote tegenstelling tot de blacks, die voor nog geen 10 rand (=1 euro) per uur werken, vooral het minder of niet geschoolde werk doen. Even los van de ANC-blacks... We zien veel kinderen en hangende jongeren op straat, die dus in zijn geheel niet naar school gaan of werk hebben. Er zijn heel veel problemen met aids, drugs en criminaliteit. Voor ons is duidelijk dat het huidige beleid alleen maar meer leidt tot "haves-have-not's en tot aparte werelden. Inmiddels zijn er onder druk van het beleid meer dan 2 miljoen blanke zuid afrikanen vertrokken, is er veel kennis en kunde verdwenen, en bestaat er nog steeds het risico dat Zuid Afrika in een Zimbabwe-toestand afglijdt. Afrika, Zuid Afrika; het blijft je bezighouden hoe dit continent vooruit moet komen, hoe een juiste balans bereikt moet worden waarin alle mensen tot hun recht komen....

We zullen de komende weken nog een rondje Zuid Afrika maken en ons dan langzaam gaan opmaken voor ons terugkomst. Het laatste verslag kan je terugvinden onder Namibie-deel 2 en Zuid Afrika deel 2De laatste foto's van Namibie staan onder Namibie deel 2. Het gaat goed met ons; "spring is in the air" !

En zo zal Alexander dus 10 dagen langer 4 jaar zijn, een leeftijd waar hij zo naar uitgekeken heeft. Meer dan in een gewone thuissituatie, is Juliette zijn voorbeeld en maatje op deze reis. Hoe vaak hebben zij niet moeten antwoorden op de vraag "how old are you"? Dan kon Juliette al "four" zeggen en nu dus Alexander ook ! We hebben er een geweldige dag van gemaakt, compleet met versierde truck, kroon, kadootjes en appeltaart van Moose. (zie verslag Namibie) Zeker ook speciaal was dat we het midden in de oudste woestijn ter wereld  hebben gevierd, in Solitaire. Alexander is ons "denkertje", zo wijs en doordacht, je kan versteld staan wat hij bedenkt en zegt. Daarom vond ik de plek ook wel passend; de woestijn die zich niet laat opjagen, zijn eigen dynamiek heeft en zoveel wijsheid in zich draagt. Alexander kan er weer een jaar tegenaan !

 

Uiteraard zijn (liefst vaste avonden) oppasbaantjes zeer gewenst. Ik kan ze zeer aanbevelen, ze zijn alledrie geweldig met kleine kinderen incluis verschonen, badderen, naar bed brengen ! Na de polishwerkzaamheden aan de truck, wil Joost ook wel auto's wassen (binnen en buiten) en polishen. Jeroen en Marijn kunnen ook prima in de horeca, waarbij je ook kan denken aan het helpen bij de catering van feestjes. Wellicht komen er andere ideeen bij je op wat ze nog meer zouden kunnen doen. Laat het hen weten op hun emailadres:

Marijn : marijnhagens@hotmail.com

Joost: joost.15@hotmail.com

Jeroen: hagens1991@hotmail.com

Uiteraard was af en toe de truck te klein, maar het verdient alle complimenten hoe iedereen zich binnen no time heeft aangepast aan het trekkersleven en de noodzakelijke discipline en flexibiliteit in de truck. De eerste dagen werd er nog naar internet (chatten) gevraagd, maar daarna waren zelfs de grote kinderen voor weken "off-line". TIA (This Is Africa) was een uitspraak die we vele keren per dag hoorden als het anders liep dan thuis en doorgaans kon iedereen daar juist ook wel de lol van in zien. De kleintjes hebben genoten van de stoeipartijen en de grappen en grollen van de groten, en het was geweldig hoe ons grote gezin als vanzelfsprekend functioneerde na weken van elkaar niet gezien te hebben. Ik vond het bijzonder dat de gids Ian in Zimbabwe, die vertelde over plantjes en diertjes, een onuitwisbare indruk achterliet bij de grote kinderen. Als echte Hagens-kinderen uiteraard de noodzakelijke adrenaline-kick op zijn tijd, met als hoogtepunten de bungyjump en het raften bij Vic Falls, alsook de quadbike door de woestijn. Marijn en Jeroen hebben al gezegd dat ze volgend jaar hun eigen vakantieplannen gaan maken, hetgeen ook prima is als je (dan) 18 en 19 jaar bent. Des te dierbaarder was voor ons dus deze uitgebreide vakantie met elkaar, ze deelgenoot te maken van onze liefde voor het reizen, en  ze een Afrika-ervaring te geven. Het is stil geworden na hun vertrek. Ik  mis de black jack avondjes, met de hoogte en dieptepunten voor Joost, de kleine onderonsjes met Marijn en "ik help je wel even" van Jeroen. Hoe moet ik nou dit berichtje afsluiten? Laat ik het zo doen: lieverds, het was top, bedankt ! en we tellen de weken weer af !

Nou is het in Afrika, zelfs in Botswana, toch een hele-bijna onmogelijke klus om kadootjes te kopen en dus wordt het in een supermarkt wat kadootjes bij elkaar schrapen, een speelgoedwinkel hebben we al maanden niet meer gezien. Een feestelijk rokje, roze sandaaltjes met roze "diamantjes, en een plastic roze telefoontje (met vreselijk deuntjes..) Gelukkig lijkt het als het ingepakt is, toch nog op kadootjes.

De truck volgehangen met roze ballonnen (slingers niet te koop), in de ochtend pannekoekjes gebakken en met de grote kinderen zoenend en zingend in de truck is het dan toch feest! S'middags ijsje eten in het restaurant van de camping en Juliette is helemaal jarig ! Als we thuiskomen mag ze haar feestje vieren en een fiets uitzoeken. S'avonds, als ik haar vraag of ze een fijne dag heeft gehad, is ze helemaal tevreden over haar verjaardag. Ons meisje wordt een grote kleuter, aan haar kleren (nu inmiddels 5 maanden oud) zie ik ook dat ze groeit, ze kan me zo verbazen met vragen en opmerkingen (mama, alles heeft een naam, zelfs niks heet "niks"), ze is lief en zorgzaam voor Alexander, mist haar vriendinnetjes en vriendjes vaak, maar ziet dan snel weer de positieve dingen. 5 jaar gelukkig en wij zijn al 5 jaar gelukkig met haar.

Toen we Kasane Botswana binnenreden, met pompen met brandstof, straten met verlichting en stoplichten, verkeer dat zich aan regels houdt, geen vee meer op de weg en een supermarkt waar je zelfs feta-kaas kan kopen, en tientallen overlanders uit Zuid Afrika was het definitief duidelijk; we zijn ook toerist geworden.

Hoe vaak heb ik niet gedacht; als er nu maar eens een fatsoenlijke supermarkt was, maar toen ik daar in de Spar in Kasane stond, overviel me het gevoel van weemoed en afscheid. Afscheid van de totaal andere wereld, het ontbreken van referentiekader en logica. Het blijven verbazen wat je langs de kant van de weg tegenkomt, de tijd honderden jaren terug, de primitieve volkeren in hutten-dorpjes, de onderste treden van de piramide van ; het overleven en leven bij de dag. Het had absoluut zijn charme om blij te zijn als je weer ergens een pak yoghurt kon kopen die niet over datum was of een stuk vlees dat je na bakken op durfde te eten. Om op de quad rond te rijden en als koning te worden ingehaald, geapplaudiseer als we met de truck voorbij kwamen. Deze tijd is voorbij; zowel in Botswana, Namibie en Zuid Afrika zijn we toeristen op georganiseerde campsites, rijden we vanaf nu over geasfalteerde wegen en kunnen we in iedere plaats uitgebreid boodschappen doen.  Even wennen dus, hoe raar kan het zijn dat het fijn en bijzonder was om juist niet over alles te beschikken, nog 3 maanden en dan zijn we weer terug in onze-nog meer luxe- wereld. Ik mis mijn vriendinnen, vrienden en familie bij tijden verschrikkelijk en wil weer graag bij hen zijn, mis de luxe en geregelde wereld niet..... Nog even genieten dus van ons vrije leventje, weliswaar dan wat meer als toerist !

Ik kan eenieder verzekeren dat optie 3 veruit het hoogste scoort. Het was geen voorafgeplande aktiviteit, in tegenstelling tot optie 1 en 2. Sterker nog het was een avontuur om nooit meer over te doen en om ook nooit meer te vergeten. Lees voor een uitgebreid verslag onder Botswana.

zijn alle foto's van Tanzania en Malawi vanaf heden op onze site te bekijken !

We zullen vandaag doorrijden naar Gweru, naar het antilopepark. We gaan hier met leeuwen wandelen en op olifanten door het water (dat belooft de site) !

Het is nu vakantietijd voor iedereen. Voor ons is vakantie al bijna normaal geworden, alhoewel iedere dag weer bijzonder is, het in omstandigheden als Malawi gewoon ook werken is om het voor een gezin van 7 mensen voor elkaar te krijgen. Wij wensen iedereen een hele fijne vakantie toe !

Reken de komende weken niet teveel op nieuwe berichten, daar er waarschijnlijk in Zimbabwe helemaal geen internet is. Geen bericht is goed bericht. Het gaat goed met ons, we genieten volop van ons grote gezin en de drukte en zijn dagelijks weer onder de indruk van alles wat er om ons heen gebeurd, vaak zelfs zo dat we er stil van worden, hetgeen wat wil zeggen in een truck met 2 kleutertjes en 3 pubers.... KUS van ons allen !! 

Ook dit land geeft weer volop stof tot nadenken en hoe zou Afrika er nou echt bovenop kunnen komen. De balans wat de eerste wereld "neemt" (lees grondstoffen en mineralen, monopoliposities en belangrijke strategische punten) is nog steeds niet in orde met dat wat het geeft. Het geven levert niet op, omdat het merendeel verdwijnt in verkeerde zakken van de corrupte machthebbers, we horen en zien bovendien weinig goeds van al die hulporganisaties en volunteers. We kwamen een vrouw uit Noorwegen tegen die in Dar Es Salaam woonde, die zei : je moet het gewoon accepteren, maak je er niet druk om" Natuurlijk gaan wij de wereld en Afrika niet verbeteren, maar het voelt af en toe wel heel oneerlijk en nutteloos en dus heel hopeloos. In Tanzania hebben we gezien hoe het toerisme uitgeknepen wordt en helemaal niets ten goede komt van de bevolking, met zoveel tegenzin dat we weigerden nog een National Park met hoge entreegelden te gaan bezoeken na de crater.

Onze tocht is tot nu toe erg bijzonder geweest. Er is een gezegde " you can leave Afrika, but Africa will never leave you". Wat mij betreft heb ik het continent nog steeds niet in mijn hart gesloten, maar zit Afrika wel al onder mijn huid en kijken we verwonderend en met zorgen over haar toekomst, helaas ook met verontwaardiging, scepsis en cynisme hoe hier zaken niet-opgelost worden door de eerste wereld en machthebbers lokaal. ... Wordt nog veel boeken lezen als we thuis zijn.

Nu dus Malawi, qua armoede bovenaan de lijst, na Zimbabwe. Ook waanzinnig corrupt aan de top en de overgrote massa die honger lijdt. We ervaren en studeren verder. Ook zijn we "op zoek" naar een projekt waarin we kleinschalig op onze manier hopen bij te dragen aan de structurele ontwikkeling van mensen, dat verder gaat dan geven. Wordt vervolgd.

Overal zien we orphanges en anti-aids projekten. In Tanzania horen we op tv dat 95% van wezen afkomstig is van ouders die gestorven zijn aan aids. Afgezonderd van zeer afgelegen dorpen zien we nergens oude mensen, de levensverwachting in deze landen ligt rond 35 jaar. Nog meer schokkend wordt het als in Zuid Afrika gepredikt wordt dat aids voorkomen kan worden door het nemen van een goede douche of het hebben van sex met een maagd. Zo horen we dat in Cape Town een kliniek geopend is waar kleine meisjes opgenomen worden die fysiek volledig beschadigd zijn. Het grote probleem is polygamie, het is de meest normale zaak dat vrouwen kinderen hebben van verschillende mannen. Daarbij komt de economische afhankelijkheid van vrouwen, die daarmee vaak in een lastige positie om sex te weigeren, zelfs als ze weten dat ze, vaak na lange afwezigheid van hun man om in een stad geld  te verdienen, een grote kans op besmetting lopen. Alle campagnes ten spijt, zolang als mensen geen verantwoordelijkheid nemen, is aids een bedreiging van wereldformaat voor een gezonde opbouw van de bevolking.

We zien in Afrika zoveel dingen aan de kant van de weg, die voor ons een raadsel zijn en vaak ook heel komisch en typisch afrikaans. Het leven speelt zich geheel af buiten en vaak ook langs de kant van de weg. Er worden stapeltjes "oogst" opgestapeld, waarbij als er 1 uien verkoopt je daarna weet dat er 20 stapels uien volgen, idem dito voor alle andere verse spullen, maar ook voor handcraft produkten, houtskolen, bamboeprodukten etc. Even los van het feit dat er nauwelijks verkeer ( en dus handel is), is er geen enkel (besef) van diversificatie en wacht men dus uren op een lucky transactie. Waar de mensen dus aan de kant van de weg zitten, sjouwen de beesten des te meer over de weg, tot nu toe de score; kamelen, ezels, baboons, geiten, koeien, paarden,kippen, olifanten, buffalo's, wildebeesten,giraffen, hyena's, warthog zwijntjes en slangen. .. Zij wilden ook allemaal naar de andere kant van de weg.

Behalve dat we ons verslag hebben bijgwerkt tot en met vandaag, hebben we ook de achterstand van foto's bijgewerkt. Indien je ook in beeld wilt zien hoe het ons de laatste weken is vergaan, kijk dan vooral nog onder de foto's van Kenia, Uganda, Rwanda. Foto's Tanzania volgen later komende week. 

Na de eerste week kunnen we evalueren dat het meer dan prima gaat, iedereen snapt dat het in een krappe behuizing als die van de truck, toch wel enige discipline qua opruimen en orde gaat. Het slapen gaat goed, zelfs met z'n 7'en in de truck en het is heerlijk om te zien hoe goed de grote en kleine kinderen zich met elkaar vermaken. Tijdens het rijden is het fijn dat de kleintjes met de grote kinderen achterin de truck kunnen blijven en ik als co-pilot Eduard kan helpen op de weg. Qua slaap en opstaantijden is het soms even wat afstemmen, want de kleintjes zijn tegen een uurtje of 8 wel helemaal versleten, terwijl de groten toch graag wat uitslapen en Alexander tussen 6.30 en 7 uur wel al zijn ogen open doet. Als we moeten reizen moet trouwens iedereen vroeg opstaan en de groten zijn nog steeds zo verbaasd en onder de indruk dat Eduard tegenwoordig voor 8 uur al,met een sterke koffie, op 2 benen staat, dat zij ook hun schema hebben aangepast. Kortom het gaat de familie Hagens goed als reizigers!

Het lijkt erop of mensen hier dagelijks willen spelen met hun leven. Het kan niet anders of mensen kopen gewoon hier hun rijbewijzen en het is bekend dat de truck en bus (matatu) drivers zijn niet zelden onder de crack, om in deze gekte vooral op speed te blijven. Hierbij genomen dat we nauwelijks bussen of trucks tegenkomen die bij ons al jaren niet door de APK komen, absoluut een gevaar ! Soms lijkt het alsof ze recht op je afkomen, maar dan zijn ze zo scheef dat ze met een soort effect toch nog net langs je afrijden. Ze zijn afgesteld om absurde snelheden te rijden (soms tot wel 100 km per uur), afgeladen met mensen en met bagage, zijn het ware kanonnen die op je afkomen. Behalve de nodige hartverzakkingen en scheldpartijen zijn we er nu nog vanaf gekomen met steenslag in de voorruit van een matatu die ons met zeker 100 km/uur op gravel voorbij scheurde en een tik tegen de spiegel van een tegemoetkomende bus. Voor geen goud ga ik dus rijden. Ik voel me wel regelmatig een soort paris-dakar bijrijder die doorlopend aanwijzingen geeft over speedbumps, inhalende gekken en uitwijkende bussen/trucks. Eduard verdient wat mij betreft echt een medaille, niet op de laatste plaats voor het geconcentreerd en rustig rijden in deze gekte. Laatst riep iemand " Hee super MAN", hij doelde op de truck, wat mij betreft was die bedoeld voor Eduard

In Sudan was het een zelfde beeld. Toen kwamen we in zwart Afrika en werd de kleding en de doeken fleuriger en kleuriger, met een enkele moslim tussendoor. Wat nog steeds in alle landen, sinds we Europa verlaten hebben, opvalt is dat de vrouwen schouders en knieen bedekt houden. Onze korte broeken en hemdjes liggen, ondanks de temperaturen, dus nog steeds onaangetast in de kastjes.

Veel gedoe dus, heen en weer bellen en uren studeren op vluchten via internet. We hebben ongeveer alle bestemmingen in Tanzania afgezocht, met vertrek vanuit diverse europese bestemmingen. En ineens hadden we een directe vlucht vanaf Amsterdam op Kilimanjaro, rechtsreeks en met de KLM ! Meteen geboekt en dus zullen Jeroen, Marijn (haar verjaardag) en Joost op 2 juli s'avonds aankomen op nog geen 30 km waar we nu zijn. We zullen eerst een paar dagen naar Serengetti en de Ngorongoro crater (hoogtepunt qua wildlife) gaan, dan naar Dar Es Salaam en Zanzibar (strandparadijs) en dan door naar Malawi, Zimbabwe, Botswana en Namibie. We verheugen ons erop om weer met z'n allen te gaan riezen, dit keer geen luxe hotels, maar in truck en klein tentje een heuse trekkers-kampeervakantie. We verheugen ons op een vakantie om nooit meer te vergeten !

Helaas voor ons bezoek aan neef Frank (Kasinka park in Zambia). Zimbabwe moet onwaarachtig mooi zijn, inmiddels veilig voor toeristen en zeker als je dollars hebt, ook goed toegankelijk en alles te krijgen (wellicht met uitzondering van brandstof..) We zullen verschillende parken gaan bezoeken, Harare en de Victoria Falls die het allermooist moeten zijn vanaf de Zimbabwe kant. Mocht iemand in de aankomende 3 weken andere berichten horen of dat de situatie verandert, dan houden we ons zeer aanbevolen voor een sms-je en kunnen we altijd nog via Zambia reizen.

1. wandelende pinautomaat, iedereen wil wat van je en het is nooit genoeg

2. in het masaai: blanke reiziger

3. pas op voor de speed-bumps

Het juiste antwoord is uiteraard antwoord 2, waarbij het qua gedrag naar ons meer lijkt op 1. en we liever hadden gewild na onze "crash" op de speedbump in Arusha dat het antwoord 3 was geweest!!!

Helaas is nog niet alles gelukt, maar de reisverhalen zijn helemaal bijgewerkt en de foto's staan er  vanaf Masaai Mara (Kenia) tot en met Murchison Falls (Uganda) in. Hopelijk krijgen we binnekort weer gelegenheid om de rest van de foto's te doen en teksten er onder te plakken. We hopen dat je met ons meegeniet van alle onze indrukken, wild-life en ervaringen. De foto's laten in ieder geval zien dat we nu in het "echte" Afrika zijn !

Na een ruime week Belgie, die qua aktiviteiten toch niet zo ruim was, hebben we het vliegtuig weer genomen naar Nairobi in Kenia. Het was fijn om een week in Belgie te zijn geweest, de grote kinderen, familie en vrienden te zien en te ervaren dat beide werelden zo ver uit elkaar liggen dat je ze beiden kan waarderen en dat ze ook niet conflicteren. Maar als je je weer langzaam met administratie, nieuwbouw en belastingaangiftes gaat bezighouden, je toch weer terug verlangt naar het onbezorgde en ongecompliceerde wereldje van reizen.

We vertrekken dus met de 2 kleintjes, die we ongelofelijk gemist hadden, maar waarvan we ook overtuigd het goede besluit genomen hebben om ze niet mee te nemen naar Sudan en Ethiopie. De zogenaamde rechtstreekse vlucht bleek toch een tussenstop te hebben in Burundi, hetgeen een extra vlieg- en wachttijd opleverde van 2,5 uur, een killer als je dan toch al 9 uur onderweg bent. Enfin, ons wachtte een hartelijk welkom van Peter, Jeroen en Katrijn en Ulricke en Ben, hetgeen dan toch weer een beetje "thuiskomen" is. De truck is echt ons huis nu en zolang als we maar op tijd vers water kunnen krijgen, kunnen lozen en de noodzakelijke boodschappen kunnen doen, is het de meest comfortable "woonwagen" die op dit moment in Afrika rondreist.  We zetten dus onze reis voort in Kenia, waarvan verslag onder de desbetreffende pagina's. Foto's volgen in de komende week. We zijn nu een paar dagen in Uganda, ook hiervan verslag;  er valt dus heel wat in te halen !

Het is ons duidelijk dat Kenia door haar natuurparken en hagelwitte stranden-kust overgepromoot is voor de verwende toerist, die van bestemming naar bestemming vliegt, zich in luxe lodges ophoudt en eigenlijk  beschermd en afgeschermd weinig van Kenia ziet. Kenia heeft echter door de terroristische aanslagen in 1998  en 2002 (Mombassa), politieke onrusten (2008), alsook de economische crisis,  een enorme terugval in het toerisme en daarmee inkomsten.

Waar we ook komen, we zien lege lodges (vaak zijn we de enigen), lege campsites en kreunende uitbaters. Wat ongelofelijk is dat men totaal niet anticipeert op deze veranderende omstandigheden, integendeel ! We zijn dit inmiddels de keniaanse wet van vraag en aanbod gaan noemen. Lezen we in onze Loneley Planet (uitgave 2006) nog dat een lodge USD 100 per nacht kost, vragen ze nu  USD 400, met als verklaring dat ze minder toeristen hebben en dat ze toch hun inkomsten moeten handhaven. Als je ze dan uitlegt dat je wel wilt overnachten, , voor de helft, met als extra diner en bar erbij, dan knikken ze halsstarrig "nee", terwijl de lodge leeg is, er dus dan niets verdiend wordt en wij vertrekken.

Laat ons duidelijk zijn : we hebben genoten van de natuur van Kenia en de eerste kennismaking met het zwarte Afrika, maar dit land is zo toeristisch oververhit geraakt in de jaren '80 en '90 en heeft eigenlijk op wat luxe lodges in natuurparken en beach-resorts aan de kust, niet geinvesteerd in infrastructuur of service-industrie. Wij voorzien een moeilijke toekomst voor Kenia als vakantieland. We zijn nu in Uganda, waarvan je zou denken dat het veel minder een vakantieland is, maar ervaren hier dat het toerisme in ruim 20 jaar langzaam en op een wijze die bij het land past is opgebouwd. Niet alleen de kwaliteit van wegen, winkels, hotels en campsites zijn een groot verschil, maar ook de openheid en vriendelijkheid van de mensen. Uganda is (nog) geen vakantieland van "packaged" holidays en een aanrader voor reizigers die in een prachtige natuur hun eigen weg willen gaan.

Simpel uitgedrukt is het voor de kinderen helemaal logisch want we zijn nu in Afrika en Justine, ons au pair meisje van voor vertrek,  komt ook uit Afrika en is lief en ook mooi bruin. Iedere dag wordt er wel gevraagd naar Justine en of we er al bijna zijn. Hoe leg je aan kindjes van 3 en 4 jaar oud uit hoe groot Afrika is. ( Justine, weet dat we eraan komen en dat je thuis moet zijn !!) Alexander heeft overigens bedacht dat hij ook zo mooi bruin wil worden, zwarte haren en bruine ogen. Hij wil de ogen ruilen met Juliette en neemt ieder moment te baat om al zijn kleren uit te doen zodat hij ook bruin kan worden. Gisteren nog een leuk voorval, als het dan gaat over gewend zijn. Hebben we het over onze buurman Piet uit Schilde, vraagt Alexander "is die dan wit" ?? Op mijn bevestigende antwoord, vraagt hij "praat die dan ook nederlands" ??!!  We zullen dus moeten integreren de andere kant weer op.....

• we hebben 14 landen doorgereisd
• we hebben 15.000 kilometer gereden
• we hebben nog GEEN lekke band gehad (touch wood !)
• we hebben na Egypte nog slechts 1 nacht in een hotel geslapen en zijn dus inmiddels heuse overland reizigers
• Sudan is niet gevaarlijk om te reizen en we zijn daar de meest vriendelijke mensen tegengekomen
• dit geldt helaas niet voor Ethiopie
• we hebben getankt in Egypte voor 19 eurocent per liter
• de problematiek in Afrika is zeer divers en diepgaand , we zien in de landen overeenkomsten maar ook grote verschillen zien en dus kan de aanpak ook nooit voor "afrika" gelden.
• de truck ons (t)huis is geworden en naarmate we meer zuidelijk komen, is het relatief steeds meer ook ons paleisje.
• de meeste overlanders zijn eind twintig , maar wij doen als midden veertigers nog goed mee
• de quad is HET grote succesnummer, en deze hebben we zeker al 100 keer kunnen verkopen...
• onze vriezer zit nog steeds halfvol en we hebben nog steeds chocopops, rookworsten, pindakaas en bergen spaghetti en blik op stock
• we in Oostenrijk -12 graden en in Sudan +56 graden hebben gehad
• we nu in de plensbuien van Nairobi bivakkeren en het dus weer even tijd is om naar huis te gaan!

 

En last but not least; het heerlijk is om berichtjes te krijgen van iedereen die ons zo dierbaar is !

Word wie je bent

Amor fati-kies je lot en heb je lot lief

Wanhoop is de prijs die een mens betaald voor zelfinzicht

Als je geen bezit neemt van je levensplan maak je je hele bestaan tot een toeval.

Veilig leven is gevaarlijk

We zijn meer verliefd op de begeerte dan op de begeerde

Sterf op het juiste moment; leef wanneer je leeft, leef in het juiste moment

Leef zo, dat je het een prachtig idee vindt

Dit betekent overigens dat dit voor hooguit 10 minuten is want in een mum van tijd staan er altijd mensen om de truck (waar ze vandaan komen, we weten het niet) Vandaag (4 mei) stonden er 3 jongetjes bij de truck. We waren een soepje aan het eten en dan voelt het toch genant, als je op de achtergrond alleen maar hoort “poor, hungry, money,you”, dus we gaven ze crackers, koekjes en vers water. In plaats van dat ze dan even tevreden zijn, is het vooral een signaal dat ze nog opdringerig worden en alleen nog maar met hun handjes omhoog staan en roepen “money,money”.  Dit is een mentaliteit bij jong en oud, Zodra ze ons in de gaten hebben, gaan de handen omhoog. We hebben het zelf nog niet meegemaakt, maar als je niet reageert, gooien ze met stenen naar de auto. Het is een kwestie van verveling en mentaliteit. Lang leve de ontwikkelingshulp waardoor ze gewend zijn te ontvangen zonder prestatie en ze vinden dat “white people” hen moeten helpen zonder verdere inspanning.

Van 29 april tot 2 mei zijn wij te gast geweest bij Kim en Tim, een nederlands stel dat 2 jaar geleden naar Ethiopie is verhuisd om hun droom waar te maken het dorp Gorgora aan Lake Tana te ontwikkelen. Het is een ontwikkelingsprojekt waar we volledig achterstaan; maak de mensen zelf verantwoordelijk voor hun geluk en ontwikkeling. Zie voor een uitgebreid verslag onder Reisverhalen / Ethiopie.

Wij vinden het heel jammer, want we hebben een leuke tijd met haar gehad en de kleintjes zijn ook dol op haar. Desalniettemin respecteren we Jolijn's besluit en zullen we zonder au pair verder reizen. We komen een weekje naar Belgie om de kleintjes op te halen, hetgeen ook heerlijk is om weer de grote kinderen en een aantal andere mensen te zien, en bovendien handig om de verschillende zaken aan te schaffen.

Jolijn, nogmaals bedankt, het gaat je goed !

In dit hele land geen druppel alcohol. Zo hadden we bijna een straf van 40 zweepslagen opgelopen, want in Soedan heerst nog steeds de Sari'ah...

Verder is het "dry" vrij toepasselijk als het gaat over de temperatuur , we meten op zijn warmst 56 graden. 's nachts komt het niet onder de 40 graden. We drinken per persoon zeker 5 liter water per dag en hoeven de hele dag niet naar toilet. Soedan is het heetste land van Afrika, en in de maanden juni-juli wordt het nog heter. Het wordt straks feest als we de grens van Ethiopie overgaan; we kunnen weer (legaal) een wijntje drinken en het is zeker 20 graden koeler !

 

S’nachts blijkt een zuid afrikaanse vrouw op het bovendek ongewenst gezelschap gekregen te hebben van een man die haar probeerde te betasten. Peter kon meegetuigen en s’ochtends werd het een rel. Onze QA man in aktie, de man in kwestie werd in de handboeien geslagen en moest tot overmaat ook nog geschopt, de hele boot door wandelen, waarbij hij van wie dan ook slagen in zijn gezicht kreeg. We waren aangeslagen en vonden dit toch wel bar, ok hij was gewaarschuwd en had dit niet mogen doen, maar zo openbaar “berecht” te worden door iedereen... De QA man kwam bij ons zijn verhaal doen en verzekerde ons dat toeristen, de gasten van het land waren en deze man op de boot weer terug gestuurd naar Egypte zou worden (opzichzelf al een erge straf) en daar waarschijnlijk 6 maanden gevangenis zou krijgen., Shit, dit vonden we toch wel heel erg, de zuidafrikaanse dame vond een waarschuwing en belofte van “nooit meer doen”, eigenlijk ook wel genoeg. Onder de indruk verlieten we dus de boot. De volgende ochtend zaten we in Wadi Halfa op “het terras”, wat treft onze verbazing, zit dezelfde man daar ook doodleuk televisie te kijken met een colaatje in de hand. QA tot aan de uitgang dus... in dit geval gelukkig maar

Reizen per boot is : "ondergaan, langzaam tempo, dichtbij de natuur, afhankelijkheid van het weer,  je eigen wereldje op de boot, bezinning" .

Reizen per truck betekent tot nu toe " veel meemaken en beleven, acteren en reageren, cultuur en mensen, in 1 dag 500-700  km vooruit kunnen komen" .

Beide vormen hebben dus hun eigen dynamiek, voor's en tegen's. Wat we nu missen is het contact met de natuur en in je eigen ritme komen. We verlaten deze week Egypte en gaan de desert van Sudan in. Hier zullen we wellicht meer "het bootgevoel" gaan krijgen, ons overgeleverd gaan voelen aan de natuur en in cadans komen met het ritme van de dagen.

We hebben wat kadootjes geimproviseerd en gelukkig wist Joost ook nog niet wat hij wilde hebben, dus dat houdt hij nog tegoed. Feestelijke dag, waarbij we toch vooral besloten om cairo te verlaten en richting kust te gaan voor het echte vertier  voor de kinderen.

Mocht het al vrijwel onmogelijk zijn om er met een gewone auto doorheen te raken zonder schade, dan is dit toch wel zeker het geval met een truck van 12 meter lang. Echt helemaal niemand houdt rekening met elkaar, men vliegt er links-rechts-van voren en van achteren langs, denkt met toeteren hiervoor het excuus te hebben.

Over kenbaar maken wat je gaat doen, richtingaanwijzers, remlichten, ik ga parkeren ofzo ed heeft nog niemand gehoord. In de avond komt daar nog bij dat lichten in zijn geheel niet ontstoken worden en je dus doorlopend op je hoede moet zijn dat je niet tegen een auto, paard en wagen of overstekende mensen aanknalt (en dit geldt ook voor de snelweg!!) . In ons boekje stond het advies dat als je iemand aanrijdt je gewoon doorrijdt, en je meldt bij het eerstvolgende politiebureau. Dit leek ons wat overdreven. Inmiddels weten we beter en zijn we erg blij dat we het zonder schade of letsel aan onszelf en/of anderen het er vanaf gebracht hebben.

 

Het is duidelijk dat dit land ingeklemd zit tussen de 2 werelden en met haar positie naar Israel toe niet in een gemakkelijk situatie zit. Wellicht dat dat ook verklaard dat ze proberen alles op alles te zetten op het toerisme, om als ze wederom geisoleerd raken van de arabische wereld, danwel steun verliezen van de westerse wereld, ze toch nog enigszins autonoom inkomsten hebben. Fascinerend dus, zowel hedendaags als terug in de tijd.

Met veel bewondering en ongeloof kunnen ze zich haast niet voorstellen dat je dit kan bezitten (hetgeen overigens ook een kostbaar bezit is). Er wordt gegist wat Eduard voor een beroep heeft, waarbij hij vandaag zelfs gevraagd werd of hij de king van Nederland was, nou dan toch zeker technical engineer. Het werkt goed als we zeggen dat dit ons huis is en dat we hier 8 maanden in gaan wonen. Als we dan, leugentje om bestwil, nog zeggen dat dit ons enige huis is en we geen huis meer hebben in Belgie, dan hebben ze bijna een beetje compassie.

Verder zijn ze zeer benieuwd hoe het nou zit met Jolijn en mij. In deze landen is het zeer normaal dat je 2-3 of zelfs 4-5 vrouwen hebt, tegelijkertijd en volledig legaal, dus we houden het er maar op dat wij de 2 vrouwen zijn, waarbij men voor het gemak dan maar Alexander indeelt bij Jolijn en Juliette bij mij. Het lijkt wel soms wat teleurstellend dat het dan maar 2 kinderen zijn.. Gisteren hoorden we bij de bedoeinen in de woestijn een verhaal van 1 vader met 28 kinderen bij 3 vrouwen. De man die het vertelde was een van de 28 kinderen, hijzelf overigens zonder vrouw. Uiteraard moet Eduard altijd erg lachen als het gaat over zijn vrouwen en werd hij prompt uitgenodigd om dan maar te blijven en ter plekke nog een aantal vrouwen erbij te nemen ( over de kinderen wordt dan maar gezwegen) Dus.. hoe zit het nou ? Wij zijn nomaden geworden, zonder huis en haard, levend in een caravan, met 1 man aan het hoofd (en wie droomt daar nou niet van?)

 

Getaand, dorre planten met stekelige takken die overleven op, ogenschijnlijk zichzelf, want er is niets dan zand en rotsen.  Rotsen en massieven 30 miljoen jaar oud, geen beweging, stil zoals je nog nooit stilte hebt ervaren. Je ziet in de structuur van de massieven en het landschap dat het vroeger zee'en geweest moeten zijn geweest, en je voelt je ... heeeel klein. Nu reeds heeft de woestijn een indruk op me gemaakt die ik niet zal vergeten. Het heeft voor mij ook echt te maken met het bestaan, de confrontatie met je eigen nietigheid, en je eindigheid. Nogal heavy dus, maar ook erg bijzonder om mee te maken.

de kennismaking met de arabische wereld, de gesloten wereld, de vrouwen achter sluiers, en vooral de oude wereld! Het is ook zoals Cor in het gastenboek zei: het zijn de oudste steden en beschavingen ter wereld. We zijn onder de indruk van al het moois wat we gezien hebben, zowel cultuur als natuur. Natuurlijk zijn we buitenstaanders en zullen we ons niet echt goed kunnen voorstellen wat het is om vrouw te zijn (en een van de vrouwen van 1 man te zijn) in deze wereld. Wat we wel ervaren hebben is dat we overal welkom waren, dat mensen blij waren om ons ( en niet te vergeten de truck) te zien. We waren dus toch een beetje thuis. Morgen dus de oversteek naar Afrika; we komen eraan !

Het lijkt wel of roken in de landen waar we geweest zijn "moet", je rookt als je een gesprekje begint, als je over iets gaat onderhandelen of als je gewoon contact wilt. Je kan je bijna afvragen waar en waarom rook je niet ? Bij de grensposten heb je bijna een nadeel als je NIET rookt, want het werkt erg goed als je een Marlboro (dus buitenlandse) sigaret kan aanbieden (pakje wil soms ook nog wel eens helpen....). En dan het roken in alle restaurants, hotels, alle openbare gelegenheden; het is vreemd om overal weer asbakken te zien en de lucht van tabak in te ademen. Stukje cultuur kan je het noemen, waarbij ik toch blij ben dat bij ons het roken niet meer vanzelfsprekend is en in restaurants is afgeschaft. Het is bovendien ook grappig dat je blijkbaar zo snel went aan een verguisd rookverbod.

 

Ze zijn helemaal thuis in de truck. Ze hebben ons bed als speeldomein uitgekozen als we overdag rijden en slapen als roosjes, ondanks het geslinger heen en weer, als we snachts rijden. Ze vinden het heerlijk als we weer ergens aankomen waar ze buiten kunnen spelen, maar vragen na 1 dag weer of we weer verder gaan reizen met de truck. Het gemak waarmee ze zich aanpassen aan onregelmatige tijden, eet- en slaapschema's is erg relaxed. Vanochtend hoorde ik Juliette tegen iemand "goodmorning" zeggen, terwijl Alexander al niet meer opkijkt als iemand aan hem vraagt "what's your name" en hij gehoorzaam zijn naam zegt. Verder vertalen ze alle andere talen als " mama, die praten blablabla". Regelmatig hebben ze het over school en Belgie, maar op de vraag of ze al terug willen, is het steevast " nee, we gaan met de truck naar Africa". Nadat we de eerste kamelen hebben gesignaleerd, is nu ook bij hen de overtuiging dat we in de buurt komen.

We zijn nu 4 dagen in Jordanie en het voelt alsof we hier al weken zijn. Voor iedereen die nog twijfelt aan een bestemming voor een dag of 10; neem het vliegtuig naar Amann!

De mensen zijn ongelofelijk vriendelijk, geen enkel moment van onveiligheid, we scoren hoge ogen met onze truck en het lijkt soms wel of de mensen nog blijer en trotser zijn dan wij op onze truck. In deze tijd van het jaar is de temperatuur perfect (25-30 graden), alles mooi in bloei. Er is veel te zien (oude culturen, waanzinnig goed bewaard gebleven) en dan de "dead sea". Indrukwekkend; allereerst omdat je aan de overkant Israel liggen en op Google kan je zien dat aan de overkant jeruzalem, bethlehem en Jericho liggen. We zijn dus echt in "oud land" en op een of andere manier had ik me deze omgeving ook voorgesteld bij de verhalen van de bijbel. Het was een gave ervaring te dobberen in de dode zee en nog uren erna het verkwikkende gevoel (van binnenuit) te ervaren van deze mineralen-rijke zee. Echt super. vandaag door naar Petra !

We zijn slechts zeer kort in Syrie geweest, mede als gevolg van de redelijke onstuimige start die we hebben gehad. Toch is deze start, het grimmige, niet-meewerkende karakter aan de grens, letterlijk en figuurlijk “lost” raken in de buitenwijken van Aleppo, karakteriserend voor hoe wij Syrie hebben ervaren. Nog slecht toegankelijk voor toeristen, het is een dicatatoriaal land met een oostblok stempel-sfeer, vanwege het geloof erg gesloten en op afstand naar het westen. Toch hebben we het als heel bijzonder ervaren, misschien ook wel juist omdat het nog geen toeristisch land is, het weinige contact dat we gehad hebben was zeker positief. Het was confronterend en boeiend tegelijk om echt middenin de arabische-molismwereld te zijn, te ervaren hoe alles overheersend en bepalend het geloof is, zonder dat de mensen/vrouwen (met name) er onder gebukt lijken te gaan. We verlaten Syrie op 28 maart, met wederom de heren Al- Assad met strenge blikken vanaf mega-grote borden aan de grens.

In Syrie betaal je dan wel 180 euro brandstof tax (voor truck en quad- maar wel per week!) , maar kan je dus aan de pomp voor 30 eurocent tanken, hetgeen voor een totale tankinhoud van 1000 liter toch echt wel aantelt. Maar dan dus het dillema, wel/niet tanken in Syrie als je geen Shell tegenkomt (arabisch is zowiezo niet te lezen). Onderweg naar de grens van Jordanie zien we ineens een Shell tankauto staan bij een station met geel-rood, echter dus onleesbare aanduiding. We vragen of het Shell is, waarop bevestigend geantwoord wordt. Bij deze dus de vraag aan iemand die arabisch leest, wat staat er op de aanduiding van dit tankstation

S'ochtends aan het ontbijt met je man volledig gesluierd, je kan niet eens normaal eten, geen enkele gezichtsuitdrukking zichtbaar. Wandelen met je kinderen, hoe kunnen zij het contact met hun moeder hebben? Natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig wat er allemaal gebeurd als de deur gesloten wordt en de zarte pijen uitkunnen. Eerkijk toegegeven mensen lijken niet ongelukkig en wie ben ik om er wat van te vinden? Toch ben ik blij dat wij niet leven in een wereld waar je iedere ochtend om 5 uur door dreigend geluid wakker gemaakt en je vanaf huwbare leeftijd afgesloten wordt van de wereld.

wordt vervolgd

We nemen dus afscheid van Turkije. Wat zullen we ons vooral herinneren? De eerste kennismaking met islam, waarbij de menging met de westerse wereld bijdraagt aan een soepele overgang. De verkiezingen (wie kan ons zeggen over welke het ging? De vlaggen en propaganda.. De verschillen tussen stad en platteland; ontwikkeling en stilstand, en gelukkig ook hier de aardige mensen !

we rijden zeker een uur over snelwegen, met een soort boomstructuur, als je eenmaal de verkeerde afslag hebt genomen, kan je niet meer terug (en dan met 1 punt als target op de kaart!) Eenmaal in de stad, gelukkig was het inmiddels 4 uur in de nacht qua verkeer, kwamen we in een heksenketel van vlaggen (verkiezingen), waarvan het merendeel lager hing dan de hoogte van onze truck. de grote vlaggen worden met metalen ringen naar beneden gehouden, hetgeen dus klappen op onze truck, lees zonnepanelen geeft! Shit , dit is niet grappig. Dan komt erbij dat er tunnels zijn met een doorgang lager dan 3.5 meter en dan begint dus de ellende. het is nog steeds een wonder dat we door alle kriskras straten aangekomen zijn. Een speciale plek op de parkeerplaats werd ons toebedeeld, en we konden met de oproep van het ochtendgebed onze ogen sluiten.

bijna de quad nog illegaal naar binnen gesmokkeld, maar vanaf nu zullen we alles officieel moeten laten in- en uitklaren. Het heeft ons een uur gekost, dus dat viel goed mee !

Dat er reeds in de eerste week de vrachtwagen al 2 keer tot een gereedschapskoffer omgebouwd moest worden, deed me wel erg aan de boot terugdenken. Het blijft geweldig dat Eduard de goede analyse stelt en ook daarna nog de juiste handeling uitvoert. Zo hebben we deze week al 500 euro vlees uit de vriezer gered (die afgeslagen bleek te zijn doordat de booster van de kookplaat aangestaan had.. overpowering) alsook de monitor van de tankinhoud hersteld, zodat we weten hoevol de tanks nog zijn. Lang leve de gereedschappen, reserve-onderdelen en Eduard.

ps. Jolijn weet inmiddels ook wat het inhoudt om mede-reiziger te zijn.

probeert een fransman in zijn zeer gare peugeotje ( eerder de vraag waar hij geen schade had) nog gezellig rechts in te halen en ons in te halen. Ha, ha, dan vergist hij zich in onze tank. UIteraard blijft hij hangen in onze opstap-trap. Hij probeert nog wat door te duwen, maar wij geven geen cm mee, met  als gevolg dat hij  zijn gehele bumper eraf rijdt ! We zijn het natuurlijk niet eens over de schade, dus het eerste aanrijdingsformulier is ingevuld... Wij hebben geen schade of letsel (we zullen ze leren!)

en toe we, vanwege een lekkend oliereservoir bij MAN Inssbruck kwamen, trokken daar de monteurs zowat wit weg. Hadden we dat risico genomen?; als je gepakt wordt dan kost het minimaal euro 2000-. Toen dus toch nog maar voor die paar km aangeschaft.

de borden van 3.5 ton en vrachtverkeer verschijnen ook veel vaker dan dat ons lief is, hetgeen normaal gezien betekent dat je dan ergens niet in mag. Laat je dan om 4 uur snachts door Florence dwalen, dan doe je toch net of je ze niet gezien hebt. Hetzelfde geldt toch voor de bergen in Griekenland, waar er slechts 1 weg is en je dus je billen bij elkaar knijpt als je over een bruggetje van 8 ton max. met je 20 tonner diesel scheurt, nou ja stapvoets rijdt.

van de taxichauffeur als antwoord op de crisis. Ach, stekt hij, er is helemaal geen crisis als mensen maar solidair met elkaar zijn. Je moet gewoon in je eigen dorp spullen blijven kopen, blijven tanken en boodschappen blijven doen. Maakt niet uit of het duurder is of niet, als mensen maar solidiar blijven met hun eigen omgeving, dan blijft iedereen geld verdienen en kan men geld blijven uitgeven.

Een soort micro-economie dus, ik vond het wel mooi om over na te denken...

want naar een 100% moet je nooit streven! MAAR

- de truck is gepakt (nu zijn we echt wel 20 ton zwaar, de olifanten gaan zich nog verslikken in ons)

- de Albert Heyn heeft overuren gedraaid in het aanvullen droog en blik voedsel.

- we hebben allemaal 2 kastjes gekregen voor onze kleren (wat wordt dat eenvoudig kleren kiezen s'ochtends), we hebben

-we hebben een hospitaal medicijnen bij ons, dank aan Jolande en Luuk Maartens,ouders van Jolijn, die ons hier fantastisch mee geholpen hebben. (hopelijk kunnen we in Zuid Afrika nog mensen blij maken veel "overschot")

- Onze achter-opslagplaats is zowat overbelast van alle gereedschappen (heuse werkbank), reserve onderdelen, een zware lier (hoera voor alle voertuigen die wij waarschijnlijk onderweg uit de prut gaan trekken) , twee 180 kg wegende reserve banden voor de truck alsook 2 reserve banden voor de quad.

 

HOEZO: we gaan de wereld uit  ???